Catholic

posted on 08 Jul 2010 23:20 by planetdream
แคธอลิก
 
 
 

 

 

เสียงจักจั่นดังระงม

ไม่กี่วันหลังจากนั้นกว่าฉันจะรู้ตัวก็ย่างเข้าช่วงกลางเดือนสิงหาแล้ว

วันนี้ฉันก็ยังคงเดินทางไปหาพี่ฮิเมโกะเหมือนเช่นเคยไม่มีอะไรต่างไปจากเดิมมากนัก

"อ๊ะ... คุณเซทซึมิ"

ฉันหันหน้าไปตามเสียงที่คุ้นหู พี่สาวที่ฉันเคยพบมาก่อนหน้านี้ยืนอยู่ตรงหน้า

 

 

 

 

"ถ้าจำไม่ผิด คุณกับพี่ฮิเมโกะ..."

"ใช่ค่ะ ฉันคือน้องสาวของพี่ฮิเมโกะ จิฮิโระค่ะ"

เธอยังคงพูดอย่างสุภาพ สงบและอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย

ไม่เหมือนกับพี่ฮิเมโกะ ถ้าพี่สาวคนนี้....พี่จิฮิโระบอกว่าตัวเองเป็นผู้ช่วยเหลือล่ะก็ คงไม่มีใครสงสัย

วันนี้พี่จิฮิโระแต่งตัวในชุดกระโปรงสีขาวดูน่ารักต่างจากชุดผ้ากันเปื้อนสีแดงที่เห็นในโรงพยาบา
เมื่อวันก่อนแต่มันก็ดูเข้ากับลักษณะของพี่เขาดี

"ไม่ทราบว่า คุณกำลังจะไปโรงพยาบาลหรือเปล่าคะ"

"อืม พิ่จิฮิโระก็จะไปเหมือนกันหรอ"

"อ๋อ เปล่าค่ะ ฉันเองมีที่ที่จะต้องแวะไปก่อนน่ะค่ะ"

"อ๊ะจริงสิ ถ้าไม่เป็นไร คุณเซทซึมิช่วยมาด้วยกันหน่อยได้ไหม"

"อ๊ะ? อืม.."

ไม่รู้ว่าพี่จิฮิโระต้องการอะไร แต่ฉันก็เดินตามเธอไป

 

 

 

 

พวกเราเดินข้างกันไปตามถนนท่ามกลางแสงแดดที่เจิดจ้า

พี่จิฮิโระเป็นคนเงียบๆต่างจากพี่ฮิมิโกะ พวกเราจึงไม่ค่อยได้คุยกันมากนัก

แต่บรรยากาศรอบๆตัวเธอกลับทำให้คนที่อยู่ด้วยรู้สึกสงบและผ่อนคลายอย่างประหลาด

ก่อนที่จะถึงโรงพยาบาลนั่นเองเธอก็เดินเลี้ยวซ้ายตรงสี่แยกซึ่งเป็นทางที่ฉันไม่เคยไป

และพอเดินไปตามทาง พวกเราก็ถึงในที่ที่ดูเหมือนจะเป็นย่านที่พักอาศัยอันดูเงียบสงบ

"นั่นไง ตรงทางเลี้ยวตรงนั้น"

 

 

 

 

เสียงระฆังที่ดังก้อง สถานที่ตรงนั้นคือโบถส์หลังใหญ่หลังหนึ่ง

ฉันเองก็เคยได้ยินมานานแล้วว่าแถวนี้มีโบสถ์อยู่ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้มาเห็นเอง

"แล้วก็ บ้านสีขาวๆที่อยู่ข้างๆนั่นก็คือบ้านของฉันเองล่ะค่ะ"

เธอพูดพร้อมกับชี้ไปทางบ้านที่ตกแต่งเรียบๆหลังหนึ่ง

รอบบ้านมีรั้วที่มีเถาวัลย์เลื้อยไปตามเสาให้บรรยากาศของความเป็นตะวันตก

ถ้านี่เป็นบ้านของพี่จิฮิโระจริงล่ะก็ นั่นก็หมายความว่านี่เป็นบ้านของพี่ฮิเมโกะด้วย

ฉันเดินตามพี่จิฮิโระที่นำหน้าเข้าไปในโบสถ์

และนี่ ก็เป็นโบสถ์หลังแรกที่ฉันเคยเข้า

 

 

 

 

แสงของพระอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่าง ทอประกายจากกระจกหุงหลากสีสดใส

แม้จะเป็นครั้งแรกที่ได้เข้าโบสถ์ฉันก็รู้สึกได้ถึงความสวยงามของมัน

ถ้าจะให้เปรียบก็คือ เป็นความรู้สึกที่ตรงกันข้ามกับคำว่า 'ฟู่ฟ่า'
และใกล้เคียงกับคำว่า 'ความสงบ' ละมั้ง

"แต่ เหมือนจะไม่มีคนเลยนะ"

"จ้ะ ไม่มีใครมากันเวลานี้หรอก"

หลังจากพี่จิฮิโระพูดจบ เธอก็เดินไปยังสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นแท่นบูชา

และเธอกก็หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าซึ่งดูคล้ายกับลูกประคำของพระญี่ปุ่น

เธอค่อยๆกุมมือเข้าด้วยกัน

นี่คือการสวดอธิษฐานงั้นหรอ?

จากที่เคยเห็นในโทรทัศน์เวลาสวดอธิษฐานคนจะประสานนิ้วเข้าไปด้วยกันแต่ที่พี่สาวทำ
ดูคล้ายกับการอธิษฐานในการเข้าโบสถ์ของวันปีใหม่ ซึ่งจะใช้แค่มือประกบกันเฉยๆ

และสิ่งที่ตอนแรกฉันนึกว่าเป็นลูกประคำของพระแต่พอมองดูดีๆแล้วมันคือสายลูกประคำ
ของทางศาสนาคริสต์

ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งใหม่สำหรับฉัน แน่นอนว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นกับตา

"นี่ มาสวดอธิษฐานด้วยกันไหม"

"ฉัน? จะไม่เป็นไรหรอ"

"อื้ม การสวดอธิษฐานไม่ต้องมีพิธีรีตรองอะไรเป็นพิเศษหรอกนะ"

"....."

"แต่ว่า จะให้ฉันอธิษฐานว่าอะไรล่ะ"

"นั่นก็ขึ้นอยู่กับแต่ล่ะคนน่ะจ้ะ... จะอธิษฐานอะไรก็ได้"

พอพูดจบพี่จิฮิโระก็เอามือประกบกันอีกครั้งพร้อมกับหลับตาลง

ฉันประกบมือตามพี่สาว

พอได้หลับตาลงท่ามกลางความเงียบ ก็รู้สึกเหมือนทุกสิ่งรอบตัวได้สลายหายไป

แต่นั่นไม่ได้รู้สึกถึงความกลัวจากความมืดหรือความว่างเปล่า
ฉันรู้สึกถึงโลกสีขาวบริสุทธิ์ที่ค่อยๆแผ่ขยายออกไป

แต่ตัวฉันจะอธิษฐานเรื่องอะไรดีล่ะ...

พี่จิฮิโระบอกว่าจะอธิษฐานอะไรก็ได้ แต่ฉันรู้สึกว่ามันไม่ง่ายแบบนั้นเลย

เสียงกระซิบจากพี่จิฮิโระดังขึ้นข้างๆแต่ก็เบาจนฟังไม่ออก

แต่ฉันรู้สึกได้ ว่าเธอกำลังอธิษฐานเพื่อพี่ฮิเมโกะ

ความจริงจังที่สะท้อนออกมาจากเธอเทียบกับฉันแล้วช่างต่างกันจริงๆ

"เฮ้อ..."
ซักพักฉันก็ลืมตาขึ้น รู้สึกว่านานทั้งๆที่เวลาดูเหมือนจะผ่านไปไม่ถึงนาที

พอหันไปมองข้างๆดูเหมือนพี่จิฮิโระเองก็อธิษฐานเสร็จแล้วเหมือนกัน

"นี่ พี่จิฮิโระเป็นพวกแคธอลิก ใช่ไหม"

"อืม ใช่แล้วจ้ะ"

"แต่เรียกว่าพวกแคธอลิกเนี่ย ออกจะแปลกๆไปหน่อยนะ"

"แต่ว่า พี่สาว...... พี่ฮิมิโกะไม่ได้เป็นหรอกหรอ"

"...."

"พี่สาวฉันเคยพูดว่า เธอเป็นแค่แคธอลิกในนามเท่านั้น..."

"แต่ว่าเท่าที่ฉันได้ยินมา พี่สาวเป็นคนนึงที่นับถือและเคร่งในศาสนาเป็นอย่างมาก"

เธอพูดด้วยท่าทีเหมือนเช่นเคย

ภาพลักษณ์ของพี่ฮิเมโกะที่ฉันรู้จักมา ทำให้นึกภาพไม่ออกเลย แต่ว่า

ถ้าพี่จิฮิโระคนเป็นน้องสาวพูดเองล่ะก็ นั่นก็คงเป็นเรื่องจริง

"งั้นก็ กลับออกไปกันเถอะจ้ะ"

"อืม"

พี่จิฮิโระเดินไปทางประตูที่เราเข้ามา

พอฉันจะเดินตามเธอไป อยู่ๆเธอก็หยุดเดินแล้วหันมาทางฉัน

"..อ๊ะ.. จริงสิ"

"เซทซึมิ มานี่หน่อยจ้ะ"

"เอ๋?"

ขณะที่ฉันกำลังสงสัยว่าเธอจะทำอะไรอยู่นั่นเองเธอก็ประกบมือเข้าด้วยกันอีกครั้ง

"ขอให้พระองค์ทรงโปรดประทานกำลังเรี่ยวแรงด้วยจิตใจที่เต็มเปี่ยมแก่ท่าน"*

"สำหรับฉันงั้นหรอ"

"ฮิๆ ก็แค่ความรู้สึกเท่านั้นแหละจ้ะก็พี่ไม่ใช่นักบวชนี่นะ"