Pink Manicure

posted on 12 Jun 2010 14:20 by planetdream

เล็บที่ทาด้วยสีชมพู

 

 

 

 

แสงแดดที่แผดเผากับเสียงของจักจั่นที่ดังระงม

วันนี้ฉันเดินทางไปโรงพยาบาลช้ากว่าที่เคยเนื่องจากตื่นสายไปเล็กน้อย
เงาบนพื้นถนนที่ทอดอยู่ใต้เท้าจึงดูมืดกว่าทุกครั้ง

 

 

 

 

"อรุณสวัสดิ์จ้ะ วันนี้มาสายนิดๆนะเรา"

 "อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

ฉันทักทายพอเป็นพิธีกับนางพยาบาลที่พอรู้จักกันหลังจากเดินออกมาจากลิฟต์

ตอนนี้แม้ว่าฉันจะเดินขึ้นมาบนชั้น 7 คนเดียวก็ไม่มีใครสงสัยแล้ว

เหมือนกับว่าตอนนี้ฉันได้กลายเป็นผู้ป่วยที่พักอยู่บนชั้นนี้แล้วก็ไม่ปาน

พอคิดไปแบบนั้น ใจฉันก็เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา

 

 .....

 

ฉันเดินไปตามทางเดินที่รอบๆมีแต่สีขาวและหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องของพี่ฮิเมโกะที่คุ้นเคย

'ก๊อก ก๊อก'

"เข้าไปนะ"

แต่พอเดินเข้าไปหาพี่ฮิเมโกะที่กำลังรอฉันอยู่นั่นเอง

 

 

 

 

หนังสือ... งั้นหรอ?

พี่ฮิเมโกะกำลังดูหนังสือเล่มหนึ่งที่เปิดกางอยู่ตรงหน้า มันบางแต่ค่อนข้างใหญ่พอสมควร

ฉันไม่รู้ว่านั่นเป็นหนังสืออะไร แต่สีหน้าของพี่ฮิเมโกะในตอนนั้น
ดูแตกต่างไปจากสีหน้าที่ดูร่าเริงตามปกติ

"นี่ กำลังอ่านอะไรอยู่งั้นหรอ"

"แผนที่น่ะ"

"แผนที่?"

พี่สาวตอบเพียงแค่นั้นแล้วสายตาของเธอกลับไปที่แผนที่อีกครั้ง

สีหน้าของพี่สาวดูเศร้าแต่กลับดูสงบ เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นสีหน้าของเธอเป็นแบบนั้น

 "สนุกหรอ?"

"เปล่า น่าเบื่อต่างหากล่ะ"

พี่สาวตอบแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้ละสายตาไปจากมัน

เธอยังคงมองมันด้วยสายตาที่ดูโดดเดี่ยว

... งั้นก็ไม่ต้องไปดูสิ...

ฉันคิดจะบอกแบบนั้นแต่ก็ก้มตัวไปดูข้างๆเธอเพราะว่าไม่มีอะไรให้ทำและไม่รู้จะทำอะไรดี

 

 

 

 

แผนที่ของเมืองๆหนึ่งกางอยู่บนเตียงผู้ป่วย

หมายเลขทางด่วนและรายชื่อถนนต่างๆเรียงรายอยู่บนนั้นพร้อมกับชื่อสถานที่ที่ไม่คุ้นหู

 อาจจะดูผิดต่อพี่ฮิเมโกะที่ยังคงมองดูแผนที่นั้นอย่างไม่วางตาแต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจว่ามันสนุกยังไง

"น่าเบื่อใช่ไหมล่ะ"

"....."

"คิกๆ ไม่เป็นไรหรอก ขนาดพี่เองก็ยังรู้สึกว่าน่าเบื่อเลย"

"งั้น พี่ดูไปทำไมล่ะ"

"นั่นสินะ ทำไมกันนะ..."

พี่ฮิเมโกะยังคงดูแผนที่นั้นต่อไปแม้ว่าจะพูดออกมาแบบนั้นก็ตาม

ถ้าตัวพี่ฮิเมโกะเองยังไม่รู้เหตุผลล่ะก็ ฉันเองก็คงไม่มีทางรู้

ขณะที่ฉันคิดพลางนึกว่าพี่สาวจะดูแผนที่นั่นไปซักพักนั่นเองเธอก็พูดออกมาเบาๆ

"แต่ว่านะ... มันยังไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับเธอหรอก"

"หมายความว่า ซักวันฉันจะต้องการมันอย่างนั้นหรอ"

"ไม่รู้สิ มันก็ขึ้นอยู่กับเธอละมั้ง"

บางครั้งพี่ฮิเมโกะก็พูดเหมือนกับรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่

แต่ในบางครั้งพี่สาวก็พูดเหมือนว่าให้ฉันกลับไปคิดเอาเอง

สิ่งที่พี่สาวพูดมาทั้งหมดต้องการจะบอกอะไรกันนะ.. ฉันเองก็ยังเข้าใจนัก

ซึ่งสุดท้ายฉันก็ได้แต่พยักหน้าตอบพี่สาวไปอย่างงงๆ

"นี่เซทซึมิ เธอรู้ไหม"

"ถ้าอยากจะไปสถานที่ซักที่หนึ่ง"

"คิดว่าต้องเตรียมเงินซักเท่าไรถึงจะพอล่ะ"

"ไม่รู้"

อยู่ๆพี่สาวก็ถามขึ้นซึ่งฉันก็ตอบเธอไปตรงๆเพราะไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้

"เท่าที่พี่คำนวนดูนะ ก็ประมาณ 50,000 เยนล่ะ"

"เยอะขนาดนั้นเลยหรอ"

"อย่าไปคิดอย่างนั้นสิ"

"ถ้ามองอีกแง่ละก็ ถึงเราจะมีเงินอยู่แค่นั้น เราก็สามารถไปที่ไหนก็ได้ในญี่ปุ่นเลยเชียวนะ

ถึงจะได้ยินพี่สาวสรุปแบบนั้นก็ตามฉันก็ยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ที่พี่สาวต้องการจะบอกอยู่ดี

หรืออาจจะหมายความแค่ว่า พี่ฮิเมโกะยังมีที่ที่อยากไปอยู่งั้นหรอ

และซักวัน ฉันเองก็ต้องมีสถานที่ที่อยากไปอยู่ในใจเช่นกัน...เธอหมายความว่าแบบนั้นหรือเปล่านะ

"เอาล่ะ งั้นเดี๋ยวพวกเราไปกินไอศครีมกันเหมือนเดิมนะ"

เธอพูดพร้อมกับปิดแผนที่และลุกออกมาจากเตียง

"เดี๋ยวพี่ต้องไปวัดอุณหภูมิน่ะ เพราะงั้นไปก่อนเลยแล้วกัน"

"อะ...อืม"

 

 

 

 

ฉันแยกจากพี่ฮิเมโกะมาและเดินมายืนรอลิฟต์

รอบๆมีผู้ป่วยชั้น 7 ใส่ชุดนอนเดินผ่านไปมา

พวกเขาเหล่านั้นมีสถานที่ที่อยากไปแบบเดียวกับพี่ฮิเมโกะไหมนะ

หรือบางที่พอคนเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว บางคนก็จะล้มเลิกความคิดพวกนั้นไปเอง
บางคนก็จะคิดไปในทางปรัชญาการดำเนินชีวิตแล้วพบว่าไม่มีเหตุจำเป็นที่จะต้องไปทำแบบนั้น

"เอ่อ..."

"คุณเซทซึมิ... เรียกแบบนี้ได้ไหมคะ"

"คุณคือ...ผู้ช่วยเหลืองั้นสินะ"

"ค่ะฉันถูกมอบหมายงานให้มาดูแลผู้ป่วยบนชั้น 7 น่ะค่ะ"

เธอคือพี่สาวผู้ช่วยเหลือที่ทักฉันไปเมื่อวันก่อนคนเดียวกับที่พี่ฮิเมโกะคุยด้วย
และบอกว่าเธอเป็นแค่คนรู้จัก

"เกี่ยวกับเรื่องของคุณฮิเมโกะ....พี่สาวของฉันน่ะค่ะ"

"พี่สาว?"

พอได้ยินแบบนั้นฉันก็พอจะเข้าใจอะไรมากขึ้นนิดหน่อย

ตอนนั้นพี่ฮิเมโกะบอกว่าเธอเคยมาเป็นผู้ช่วยเหลือบนชั้น 7 ครอบครัวของเธอเป็นคาธอลิก
และเธอเองก็เคยเข้าร่วมงานการกุศลหลายครั้ง

ถ้าอย่างนั้นการที่น้องสาวของเธอจะมาเป็นผู้ช่วยเหลือด้วยเหมือนกันก็คงจะไม่แปลกอะไร

"แล้วมีอะไรกับฉันหรอ"

"บางที...คุณเซทซึมิโดนพี่สาวของฉันบังคับให้ไปไหนมาไหนด้วยกันหรือเปล่าคะ"

"เปล่าไม่ใช่แบบนั้นหรอก"

"อ๊ะถ้างั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ"

"คือปกติแล้วเมื่อก่อนพี่สาวฉันเป็นคนที่มักจะร่าเริงอยู่เสมอ เป็นพี่สาวที่ดูใจดี แต่ว่า..."

เธอพูดอย่างเศร้าๆพร้อมกับก้มหัวลงนิดๆ

จริงๆแล้วฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นตั้งแต่ตอนที่พวกเราพบกันครั้งแรก

แม้ว่าท่าทีของพี่ฮิเมโกะที่มีต่อน้องสาวคนนี้จะดูเย็นชาไปเลยก็ตาม

แต่ว่าสำหรับฉัน... ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ฉันก็เชื่อว่าพี่ฮิเ