15th Summer

posted on 15 May 2010 19:00 by planetdream
ฤดูร้อนครั้งที่ 15
 
 

ในวันที่แสงแดดเจิดจ้า ในวันหนึ่งของฤดูร้อน

 

 

ฤดูร้อนปีที่ 1999 - เซทซึมิ

 

 

เสียงร้องของจักจั่นดังระงมในวันที่พระอาทิตย์ฉายแสงเจิดจ้าอยู่ด้านบน
ดูเหมือนว่าวันนี้ก็คงจะร้อนเหมือนเดิม

ตั้งแต่วันที่ฉันต้องเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล นี่ก็ย่างเข้าฤดูร้อนครั้งที่3 แล้ว

อย่างไรก็ตาม ก็ใช่ว่าฉันจะต้องนอนโรงพยาบาลทุกวัน บางครั้งบางคราว
ก็ได้กลับไปพักรักษาตัวที่บ้านหรือไม่ก็แค่มาตรวจอาการแล้วก็กลับ

"ครึ่งปีแล้วสินะ... ครั้งสุดท้ายที่พวกเขามาเยี่ยม"

ระยะเวลาที่ฉันต้องสวมชุดนอนของโรงพยาบาลเริ่มนานขึ้นๆแต่ในทางตรงกันข้าม
จำนวนคนที่มาเยี่ยมกลับลดลงไปเรื่อยๆ

ช่วงแรกเพื่อนร่วมห้องต่างก็พากันมาเยี่ยมฉันแทบทุกวัน จนฉันรู้สึกได้ถึงคำว่าเพื่อน

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนแค่คนรู้จักถึงจะเดินสวนกันบนถนนก็แค่ได้แต่ทักทายกันเล็กน้อย
ก่อนจะเดินจากกันไป

ฉันเดาได้ว่าอีกไม่นานเมื่อพวกเขาก็จะค่อยๆลืมฉันไป จนไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้าคนหนึ่ง

"คงลำบากใจสินะ ที่ต้องเห็นชีวิตฉันอยู่ในสภาพแบบนี้"

"สำหรับคนที่ต้องการจะใช้ชีวิตปกติต่อไป ชีวิตฉันคงทำให้ท้อใจเปล่าๆ"

ถ้าการมาพบหน้ากันยังทำให้ลำบากใจแล้วการนึกถึงฉันก็คงทำให้ลำบากใจเช่นกัน
สู้ลืมๆฉันไปซะยังดีกว่า

"....เพราะแบบนั้น พวกเขาจึงเลือกที่จะทอดทิ้งฉัน"

แต่ถึงอย่างนั้นพอได้เวลาหลังโรงเรียนเลิก ฉันก็จะมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อมองหาเพื่อน
ที่มักจะมาเยี่ยมจนเป็นนิสัย

ฉันติดนิสัยแบบนั้นอยู่ครึ่งปี ก่อนที่จะเลิกล้มความหวังของตัวเอง

สุดท้าย ฉันจึงเริ่มปิดม่าน ยอมรับความจริงและเหตุผลของคนเหล่านั้น

"พอผ่านมา 3 ปี ดูเหมือนฉันเองก็เริ่มจะเข้าใจเหมือนกัน...."

ไม่ใช่แค่พวกเขาจะลืมฉันเท่านั้น

แต่พวกเขาทำเป็นเหมือนไม่เคยเห็นฉันเหมือนไม่เคยรับรู้ว่าฉันยังมีตัวตนอยู่
และไม่เคยเกิดอะไรขึ้นระหว่างฉันกับพวกเขา

"พวกเขาคงคิดแบบนั้นละมั้ง..."

"เลยทำเป็นปิดตาไม่ยอมรับรู้"

 

 

 

 

หลังจากที่ฉันต้องเข้าโรงพยาบาลหลายต่อหลายครั้ง

ในช่วงที่เพื่อนที่มาเยี่ยมฉันเริ่มหายหน้าหายตาไป และกำลังจะทอดทิ้งฉันไปนั้น

ครอบครัวฉันก็ได้ย้ายจากบ้านของตัวเองมาอยู่บนอพาร์ทเมนท์หลังหนึ่ง

และแม่ของฉันก็เริ่มทำงานพิเศษในร้านขายข้าวกล่องในบริเวณนั้น

ซึ่งฉันก็เข้าใจเหตุผลของแม่ดี

ค่าใช้จ่ายในการรักษาของโรงพยาบาลไม่ใข่เรื่องเล่นๆเลย

ซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้ป่วยทุกคนต่างยกมาคุยกันไม่เว้นแต่ละวัน