Prologue - Himeko 9 , 10 , EP

posted on 05 May 2010 16:17 by planetdream

บทนำ - ฮิเมโกะ 9:คริสมาสต์

 

 

 

 

 

ขณะที่สายลมหนาวกำลังพัดผ่านและโทรทัศน์ก็เต็มไปด้วยเสียงเพลงของวันคริสมาสต์

แม้กระนั้น ก็ยังมีคนสองคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างฉัน

ไม่มีใครพูดถึงและไม่มีการแจ้งอะไรจากทางโรงพยาบาล

แต่วันที่ฉันจะต้องย้ายขึ้นไปอยู่บนชั้น 7 นั้น คงมาถึงอีกไม่นาน

"เมอรี่ คริสมาสต์!"

 เสียพลุงานปาร์ตี้ดังไปทั่วห้อง

 

 

 

 

"จ้าๆ เมอรี่ คริสมาสต์จ้า"

"นี่ค่ะพี่ เราสองคนซื้อเค๊กมาให้พี่ด้วยนะ"

"ว้าว น่าอร่อยจัง"

พูดแล้วยูกะก็เริ่มหยิบขึ้นมากิน

"ละ... แล้วทำไมอยู่ๆหล่อนถึงหยิบกินหน้าตาเฉยแบบนั้นล่ะยะ"

"ไม่เป็นไรนี่ เหลืออีกตั้งเยอะ"

"เป็นสิยะ แล้วเล่นหยิบสตอเบอรี่ไปอีก เอากลับมาวางที่เดิมเลยนะ"

"คะ...คุณยูกะคะ เดี๋ยวหนูแบ่งใส่จานให้ก่อนค่อยกินดีกว่านะคะ"

"ค่า..."

"ฟู่ว อร่อยจังเลยเนอะ"

"ใช่ซี่ ก็เล่นกินไปคนเดียวซะขนาดนั้น"

"อะไรกันเล่า ฉันอุตส่ามาเยี่ยมทั้งๆที่เป็นวันคริสมาสต์กินแค่นี้ยังทำเป็นบ่นอีก"

"....โธ่ทั้งๆที่ตอนนี้ฉันคงได้ไปฉลองงานคริสมาสต์เฮฮาปาร์ตี้แล้วแท้ๆ"

"โกหกชัดๆ เหมือนมีใครให้นัดไปฉลองด้วยงั้นแหละ"

"...อึก...ปวดใจชะมัด แต่ก็เถียงไม่ออกอะ"

"พี่คะ แล้วก็..นี่ค่ะ"

"หืม?"

"ของขวัญวันคริสมาสต์ค่ะ หนูลองถักผ้าพันคอมาให้น่ะ"

"....."

"เอ่อ..คือ มันคงดูไม่ค่อยเรียบร้อยนัก แต่..."

"ไม่หรอกจ้ะ ขอบใจมากนะ จิฮิโระ"

"ค่ะ"

"จริงๆเลยน้า ฮิเมโกะเนี่ย ไม่สมควรจะมีน้องสาวแสนดีแบบนี้เลยน้า"

"หนวกหูน่า ใครก็ไม่รู้ขี้งก ไม่ยอมเอาอะไรมาให้เลย"

"น่าๆ ทั้งสองคน"

 

-------------------

 

นั่นเป็นบทสนทนาปกติ ที่เกิดขึ้นแทบทุกวัน

น้องสาวแสนดีกับยัยเพื่อนรักปากจัดนั่งคุยหัวเราะสนุกสนานไปกับบทสนทนาเรื่อยเปื่อยดูเป็นภาพที่เกิดขึ้นประจำมาได้ปีกว่าแล้ว

สิ่งที่ต่างออกไปคือ วันนี้เป็นวันคริสมาสต์ และตัวฉันที่อยู่บนชั้น 5 ของโรงพยาบาล

ฉันรู้ตัวดี ว่าอีกไม่นานฉันก็คงจะต้องขึ้นไปบนชั้น 7 แล้ว

"นี่ๆ จิฮิโระ..."

"พอดี พี่มีเรื่องอีกอย่างนึงจะขอร้องให้ช่วยหน่อยน่ะ"

"ได้ไหม...."

"ค...ค่ะ อะไรหรอคะพี่"

"เอายูนอส... มาให้พี่ทีสิ"

"เอ๋?"

"คงอยู่ในโรงเก็บรถเหมือนเดิมนะแหละ"

"ตะ..แต่ว่า พี่คะ...."

"โทษทีนะ... ไม่ว่ายังไง พี่ก็อยากขับมันเหลือเกิน"

เสียงเปิดม่านดังขึ้น

 

 

 

 

หลังจากเปิดม่านออก พอฉันมองออกไปก็เห็นวิวของเมืองยามค่ำคืนอยู่ภายหน้า

ดวงจันทร์กลมโตจากด้านบนจ้องมองกลับมาหาฉันจากท้องฟ้าที่ไร้เมฆ

เหลือเวลาอีกเท่าไรนะ ก่อนที่ฉันจะต้องเห็นวิวนี้จากที่ที่สูงกว่านี้

เหลือเวลาอีกเท่าไรนะ ก่อนที่ฉันจะต้อนเห็นวิวนี้ผ่านหน้าต่างที่เปิดได้เพียงแค่15 เซนติเมตร

"....พะ..."

"ได้สิ เดี๋ยวฉันไปเอามาให้เอง"

"คุณยูกะ..."

"สมกับเป็นเพื่อนรักของฉันเลยนะ"

"...."

"...เชอะ"

"ก็แค่ นี่เป็นวันคริสมาสต์ทั้งที ครั้นจะไม่ทำอะไรให้เลยก็รู้สึกผิดอยู่นิดๆแหละนะ"

 

---------------

 

 เสียงปิดประตูรถดังขึ้น

 

 

 

 

"งั้น ไปกันเลยนะ

 

 

 

 

"อืม"

 

 

 

 

"เธอหนาวไหม"

"แทบแข็งเลยล่ะ"

 

 

 

 

"หรอ... ดูท่าทาง อากาศแบบนี้คงไม่ค่อยเหมาะจะมาขับรถแบบนี้จริงๆด้วย"

"ยัยบ้า ก็น่าจะรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วนิ"

"ฮะๆ นั่นสินะ..."

 

 

 

 

"ยูกะ ฉันอยากไปที่ๆเคยไปคราวที่แล้วน่ะ"

"ทะเลนั่นน่ะหรอ"

"อืม... แต่ว่าฉันไม่มีแผนที่... นาวิเกเตอร์หรืออะไรก็ไม่มี"

"....ไม่เป็นไรหรอก ขับไปเรื่อยๆตามที่เธออยากไปนะแหละ"

"ยังไงซะ...คริสมาสต์คืนนี้ก็ยังคงอีกยาวนาน"

"นั่นสินะ... งั้นก็ เอาตามนั้นก็แล้วกัน"

 

 

 

 

พวกเราเหยียบคันเร่งไปตามถนน ที่พวกเรายังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ

ภาพของทะเลค่อยๆกว้างขึ้น พร้อมกับพระอาทิตย์ที่เริ่มฉายแสงยามเช้า

 

 

 

 

ฉันชักสงสัยแล้วว่า ทำไมตัวเองถึงอยากมาทำอะไรแบบนี้ขึ้นมา

คำตอบนั้น แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน

 

 

 

 

เสียงคลื่นทะเลและต้นปาล์มที่ตั้งสูงเรียงราย ยังคงอยู่เหมือนเดิม ราวกับฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมา

ขณะที่ค่ำคืนกำลังจะหมดลง พวกเราก็มาถึงที่นี่

เสียงปิดประตูรถตามหลังพวกเรามา

"มาถึงจนได้สินะ"

"อืม"

 

 

 

 

"มาถึง...ที่นี่ได้จริงๆสินะ"

"เป็นไงล่ะ ไม่เลวใช่ไหม ทั้งฝีมือของฉัน.... ทั้งรถคันนี้..."

"ก็นะ เกือบแข็งตายอยู่เหมือนกัน"

"จริงสิ ไปหาอะไรมาดื่มกันไหม"

เธอพูดพร้อมกับเดินไปยังตู้ขายของอัติโนมัติ และหยอดเหรีญลงไป

หลังจากกดปุ่มเลือก เสียงกระป๋องตกก็ดังตามลงมา

"ระ..ร้อน! เครื่องดื่มร้อนของไอเครื่องนี้ร้อนชะมัดเลยอะ"

"ฮิเมโกะ! จะเอากาแฟด้วยไหม"

"ไม่ล่ะ"

"งั้นเอาเป็นชานมแทนนะ"

"ไม่ล่ะ"

"โถ่ รีบๆเลือกสิว่าจะเอาอะไร"

"ฉันไม่ได้เลี้ยงเธอบ่อยนักหรอกนะ ถึงจะเป็นของราคาแค่ 120 เยนก็เถอะ"

"...."

"โถ่  อะไรก็ได้ บอกมาสิว่าอยากได้อะไรน่ะ"

"...อะไรก็ได้....งั้นหรอ"

"ใช่"

"...."

"งั้นก็.... อยากได้แผนที่...ล่ะมั้ง"

"แผนที่?..... แผนที่ที่เป็นแผ่นๆนะหรอ?"

"ใช่ แล้วก็....เอายูนอสคันนี้ไปเป็นของแลกเปลี่ยนก็แล้วกัน"

"ฮะ!?"

"ดูแลมันให้ดีด้วยล่ะ"

"...."

 

 

 

 

"ฮึก..อึก..."

"ยัยบ้า!! อยู่ๆอย่ามาพูดเรื่องเศร้าแบบนั้นสิ"

"เธอรู้ไหม ดูเหมือนว่ายังไงฉัน ก็คงต้องขึ้นไปอยู่บนชั้น 7 แน่ๆ"

"เหมือนกับว่า ฉันกำลังโดนกรรมตามสนองยังไงก็ไม่รู้สิ"

"เพราะงั้น....ช่วยรับมันไปดูแลให้หน่อยได้ไหม... ยูนอสคันนี้น่ะ"

"ฮะ..ฮึก ไม่ได้หรอก... ฉัน...ฮึก... รับมันไปได้หรอก!!"

"แล้วก็นะ ยูกะ... จำที่ฉันเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ได้ไหม"

"ฉันไม่อยากให้เธอมาเยี่ยมฉันอีกแล้วนะ..."

ยูกะร้องไห้น้ำตาไหลอาบแก้ม

"ยิ่งเธอทำหน้าแบบนั้น มันยิ่งทำให้ฉันลำบากใจนะ ยูกะ...."

 

-------------------

  

  

 

 

 

เสียงกังวาลของระฆังที่ดังก้อง

 

 

 

 

 

ขณะที่โบสถ์เต็มไปด้วยผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาเรียนที่โรงเรียนคริสต์ศาสนาวันอาทิตย์

ในวันที่หนาวที่สุดของฤดูหนาว

...สายรัดข้อมือของฉันได้เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเป็นสีขาว

 

สุดท้ายยูกะก็ไม่ยอมรับยูนอสของฉันไปดูแล...

แต่พอวันรุ่งขึ้น เธอก็ส่งแผนที่มาให้ตามที่ฉันขอร้องไว้

 

 

 

 

 

ทำไม ฉันถึงต้องการสิ่งนี้นะ

แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่รู้คำตอบที่แน่ชัดนัก

 

 

 

 

 

อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นแล้วเธอก็ไม่มาเยี่ยมฉันอีกเลย

ชื่อของเธอในสมุดบันทึกเข้าเยี่ยมผู้ป่วยได้หายไปในที่สุด

 

จบบท "บทนำ - ฮิเมโกะ" 


 
 

edit @ 20 Apr 2011 21:45:29 by planetdream

Comment

Comment:

Tweet