Prologue - Himeko 7:Those two

posted on 02 May 2010 21:53 by planetdream

บทนำ - ฮิเมโกะ 7:คนสองคน

 

 

 

 

พอฉันมองไปรอบๆ ก็รู้สึกได้ว่าใบไม้ด้านนอกเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดง

ตอนนี้ฉันพบว่าตัวเองเริ่มชินกับการใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลแล้ว

คนที่เคยมาเยี่ยมฉันได้หายหน้าหายตาไปกันหมดเหลือแต่เพียงฉันที่ยังคงอยู่ที่นี่

มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่ยังคงมาเยี่ยมฉันเหมือนเช่นเคย

 

 

 

 

 

"นี่ค่ะ พี่ วันนี้มีพุดดิ้งด้วยนะ"

"หรอ... แต่ตอนนี้พี่ไม่อยากกินน่ะ"

"จิฮิโระ น้องกินซะสิ ชอบพุดดิ้งไม่ใช่หรอเรา"

"ไม่ค่ะ มันอยู่ในชุดอาหารเย็นของพี่ พี่ก็ควรกินให้หมด"

"งั้น...ถ้าพี่กินหมด น้องต้องไปซื้อซาลาเปาหมูสับที่ชั้นล่างให้พี่นะ"

"โธ่... อย่ามาพูดต่อรองแปลกๆแบบนั้นสิ"

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะเปิดออก

"โย่ ดูสบายดีนิ"

"อ๊ะ คุณยูกะนี่"

"อะไรเนี่ย อย่าบอกนะว่าพี่เธอบ่นเรื่องอาหารโรงพยาบาลอีกแล้ว"

"ใช่ค่ะ พี่นี่ละก็ใช้ไม่ได้เลย"

"เดี๋ยวเถอะ!"

เสียงฟาดหัวดังขึ้น

"โอ๊ย"

อย่าทำตัวเป็นภาระของน้องสาวตัวเองให้มากนักสิ เธอน่ะ

"จริงๆเล้ย ใช้ไม่ได้จริงๆ"

"โอย... แต่ไม่เห็นต้องใช้สันของถาดมาฟาดกันเลยนี่"

"เอาล่ะ รีบๆกินซะดีๆ ก่อนที่ฉันจะจับยัดลงไปในปากของเธอเอง"

"ขะ...เข้าใจแล้วน่า โถ่"

"เมื่อกี้แค่ล้อเล่นนิดหน่อยเอง...."

"หืม.....ยังจะมาแก้ตัวอีกหรอ นี่แน่ะ!"

"อะ..โอ๊ย พอได้แล้วน่า!"

"คิกๆๆ"

 

----------------------

 

 

 

 

"งั้นพี่ค่ะ ได้เวลาแล้วหนูขอตัวก่อนนะ"

"โอเค ฝากขอบคุณคุณหมอให้ด้วยนะ"

เสียงปิดประตูดังขึ้นหลังจากเธอออกไป

"จิฮิโระจัง ยังไปดูแลคนป่วยอยู่สินะ"

"อืม ตอนนี้จิฮิโระกำลังดูแลคนป่วยบนชั้น 7 อยู่น่าจะหนักพอสมควรเลยล่ะ"

"จะว่าไปชั้น 7 นี่... เป็นที่พักผู้ป่วยระยะสุดท้ายสินะ..."

ฉันพยักหน้าตอบ

เวลาผ่านไปซักพักฉันจึงรวบรวมความกล้า พูดเรื่องที่ค้างคาใจฉันมานาน

สำหรับทุกคน นี่เป็นเรื่องที่ฉันอยากจะบอกยูกะมากที่สุด

"นี่... ยูกะ"

"ถ้า... แค่สมมุติเท่านั้นนะ..."

"ถ้าหากฉันต้องย้ายไปอยู่บนชั้น 7 นั่นล่ะก็..."

"เอ๋!?"

"ดะ...เดี๋ยวซิ!! พูดอะไรเป็นลางแบบนั้นเล่าเธอน่ะ!"

"ไม่หรอก... ฟังก่อนสิ"

"..."

"ถ้าถึงเวลาที่ชั้นต้องย้ายไปชั้น 7 จริงละก็..."

"ไม่ต้อง...... มาเยี่ยมฉันอีกแล้วนะ"

ยูกะก้มหน้าลง สีหน้าของเธอคงดูเจ็บปวด จนฉันเองก็คงรู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ

แต่ฉันก็รู้ตัวดีว่าถ้ารอเวลานั้นมาถึงก่อนละก็

เธอคงจะเจ็บปวดยิ่งกว่านี้จนฉันคงทนเห็นยูกะเจ็บปวดแบบนั้นไม่ไหวแน่

"ยะ...ยัยบ้า! พูดอะไรแบบนั้นกันเล่า!!"

"ฉันต้องมาเยี่ยมเธออยู่แล้ว! ทุกวันด้วย!ฉันจะเอารางวัลเข้าเยี่ยมดีเด่นให้ได้เลย คอยดูสิ!

"ตะ...แต่ ฉันไม่เอาของเยี่ยมมาให้หรอกนะไอของสำหรับคนที่ตั้งใจจะมาเยี่ยมนิดหน่อยแล้วก็กลับไปแบบนั้นน่ะ..."

"....พะ...เพราะงั้น...อย่าพูด...แบบนั้นอีกนะ..."

"ยูกะ..."

ยูกะเริ่มสะอืก และร้องให้ออกมา

บรรยากาศถูกกลบไปด้วยเสียงสะอื้นของเธอที่ดังก้องไปทั่วห้องผู้ป่วย

แม้เราจะอยู่ด้วยกันมาหลายปี... แม้ตลอดที่อยู่ด้วยกันเรายังหาเรื่องคุยได้ตลอด แม้แต่จะใช้เวลาทั้งคืนคุยกันก็ยังได้...

แต่ตอนนี้ ฉันกลับไม่สามารถจะหาคำใดมาปลอบเธอได้เลยแม้แต่น้อย

 

 

จบบท "บทนำ - ฮิเมโกะ 7:คนสองคน 

 
 

edit @ 20 Apr 2011 21:44:32 by planetdream

Comment

Comment:

Tweet