Prologue - Himeko 4:Roadster

posted on 29 Apr 2010 22:38 by planetdream

บทนำ - ฮิเมโกะ 4 : รถเปิดประทุน

 

 

 

 

ไม่กี่วันต่อมา ในที่สุดยูนอสของฉันก็สามารถพากพวกเราออกวิ่งไปบนถนนได้

 

 

 

 

 

"ฮิๆ วิ่งได้ฉิวไปเลย"

"ดะ...เดี๋ยวสิ ฮิเมโกะ อย่าขับเร็วนักสิ"

"เอาน่า ปลอดภัยหายห่วงอยู่แล้ว"

"ปลอดภัยอะไรเล่า ขับเร็วแบบนี้เดี๋ยวฉันก็เป็นโรคหัวใจกันพอดี"

"วิ้วว รถเปิดประทุนจงเจริญ!"

"นี่!! ฟังที่คนอื่นเข้าพูดสิยะ"

 

 

 

 

 

"แล้วรถคันนี้มันอะไรกันเนี่ย"

"หืม ? ทำไมหรอ?"

"ทำไมมันไม่มีหลังคาล่ะเนี่ย!"

"ก็นะ แบบว่า มันต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว"

"อยู่แล้วอะไรกันเล่า ลมมันทำให้ผมฉันยุ่งไปหมดแล้ว ไม่เห็นหรอไง"

"ไม่เข้าใจอะไรซะเลย ลมที่พัดผ่านเส้นผมไปนั่นแหละคือความหมายของการเปิดประทุน"

"ไม่ใช่สำหรับผู้หญิงวัยอย่างเราแล้วกัน"

"โธ่... อุตส่าใช้เวลาเป็นชั่วโมงกว่าจะจัดทรงผมได้..."

 

 

 

 

พระอาทิตย์ยังคงอยู่สูงตระหง่าน ยูนอสแล่นอยู่ภายใต้ท้องฟ้าสดใสก่อนการมาเยือนของฤดูฝน

ซักพักหลังจากแล่นลงจากถนนบนภูเขาลงมาจนสุดทะเลสีครามสดใสก็แผ่ออกมาตรงหน้า

 

 

 

 

 

เสียงของนกนางนวลดังแว่วมองเห็นถนนทอดยาวไปพร้อมกับชายหาดและทะเลด้านข้างจนไกลสุดลูกหูลูกตา

ต้นปาล์มที่ปลูกไว้ตามริมถนน ทำให้บรรยากาศดูเหมือนประเทศเขตร้อนชอบกล

"จอดพักยืดเส้นยืดสายกันหน่อยไหม"

"ได้สิ"

 

 

--------------

 

 

 

 

"นี่จ้า กาแฟกระป๋อง"

"อ๊ะ แต๊งจ้ะ"

พวกเราเปิดกระป๋องกาแฟ

ยูกะยืนในท่ามือเท้าสะเอวแล้วใช้มืออีกข้างยกกระดกกาแฟลงไปรวดเดียวเหมือนกับเวลาดื่มนมกาแฟหลังแช่น้ำร้อน

ถึงเธอจะดูเป็นคนที่ชอบแต่งตัวแบบมีจีบระบายและทำตัวเป็นสาวน้อยแต่บางครั้งเธอก็เผยให้เห็นนิสัยแบบนี้บ้าง

พวกเราเดินไปทางชายหาดพร้อมกับกระป๋องกาแฟในมือ

 

 

 

 

 

"ทะเลที่นี่ สวยจังเลยน้า"

"อืม ลมทะเลเย็นสบาย คนก็ไม่ค่อยเยอะด้วย"

"ไม่ยักรู้ว่า ฮิเมโกะจะรู้จักที่ดีๆแบบนี้ด้วย"

"อะ... นั่นสินะ..."

"...ที่นี่ที่ไหน ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน...."

"หา?"

"จะ... จะให้พูดซ้ำอีกรอบหรอ..."

"ดะ...เดี๋ยวสิ!"

"เธอเป็นคนขับมาเองไม่ใช่หรอ ทำไมไม่รู้ล่ะ!"

"เอ่อ ที่จริงแล้ว เรื่องนั้น..."

"ฉันก็แค่ขับมาเรื่อยๆ ... ฉันว่าเราคงมาถึงที่นี่โดยบังเอิญละมั้ง"

"งั้นก็... แปลว่า..."

"เธอจะบอกว่า เธอขับรถแบบอยากไปทางไหนก็ไป งั้นหรอ..."

"ก็นะ...อารมณ์ประมาณนั้นละมั้ง..."

"ฉันไม่อยากเชื่อเลย!!!"

"แล้วก็ไม่ได้หมายความว่าเราอาจจะหาทางกลับไม่ได้เท่านั้นนะฉันไม่นึกว่าจะโดนลากมาในสภาพแบบนี้ตั้งแต่แรกด้วย!!"

."ฮะๆ น่าๆ... ฉันคิดว่าเราน่าจะหาทางกลับกันได้แหละ อาจจะนะ..."

 

 

 

 

 

หลังจากนั้น เราก็นำหนังสือพิมมาปูบนพื้นทรายพร้อมกับเอาอาหารกล่องจากร้านสะดวกซื้อมาวางเตรียมไว้

ถ้าจะให้ดีแล้ว อาหารทำมือน่าจะเหมาะกว่าแต่พวกเราสองคนทำอาหารได้อย่างมากก็แค่ไข่ต้ม

แล้วอย่างน้อยก็น่าจะเตรียมผ้าใบหรือเสื่อมาด้วย

 

 

 

 

 

"แต่ว่านะ ฮิเมโกะ"

"ไรหรอ"

"ถ้าไม่มีนาวิเกเตอร์ละก็ อย่างน้อยพกแผนที่ไว้ก็ดีนะ"

"นั่นสิ แต่ว่าน้า ฉันชอบความรู้สึกที่ว่าขับไปไม่ต้องห่วงอะไรเลยอะสิ"

"งั้น อย่างน้อยก็เลิกแต่งตัวแบบนั้นซักทีเถอะ"

"เอ๋ ทำไมล่ะ ก็ฉันชอบนิ"

"ไม่ได้ เพราะเวลาคนมองเราอยู่ข้างๆกันฉันรู้สึกอายนิดๆ "

"ชิ อย่างน้อยมันก็ทำอะไรสะดวกดีออก"

"นั่นมันก็ดีอยู่หรอก แต่หัดห่วงเรื่องลุคของตัวเองซะบ้างสิ"

พวกเรากินไปคุยไป

นกนางนวลบินผ่านไปเป็นพักๆ ต้นสนและต้นปาล์มไหวไปตามลมทะเลที่พัดผ่าน

 สิ่งเดียวที่ดูขัดกับทรรศนียภาพที่สวยงามเห็นจะเป็นเราสองคนที่นั่งอยู่บนกระดาษหนังสือพิมพ์

"นี่ๆ อาทิตย์หน้ามากันอีกรอบไหม"

"ไม่เอาอะ"

"ตะ...ตอบไม่ต้องคิดเลยแฮะ"

"ก็นะ ผู้หญิงสองคนนั่งรถไปเที่ยวกัน 2 คนทุกสัปดาห์มันดูน่าเศร้าพิกลออก"

"ช่วยไม่ได้นี่นา รถสองที่นั่งไม่ใช่หรอ"

"นั่นไม่ใช่ประเด็นซักหน่อย"

"น่าๆ เหมือนเราสองคนมีใครให้ไปด้วยอีกงั้นแหละ"

"อึก..."

"รู้สึกเจ็บแปรบๆ แต่มันก็จริงแหละนะ"

 

 

 

 

 

 พระอาทิตย์ที่อยู่สูงบัดนี้ค่อยๆตกลงมา ท้องฟ้าจากที่เห็นเป็นสีน้ำเงินกลายเป็นสีส้ม

 

 

 

 

ยูนอสกลับมาแล่นอีกครั้ง เพื่อที่จะรีบหาทางกลับไปยังบ้านของพวกเรา

 

 

 

 

 

ระหว่างที่ฉันจับพวงมาลัยไปพลาง คิดถึงความสุขในวันนี้ไปพลางนั่นเอง

"จะว่าไป ช่วงนี้เธอไม่ค่อยได้ไปเข้าโบสถ์เลยไม่ใช่หรอ"

"อ๊ะ..."

"จิฮิโระ บ่นใหญ่เลยรู้ไหม"

"ช่วงนี้พี่ไม่ได้มาเข้าโบสถ์เลย ประมาณนั้นแหละ"

"...."

"นี่ โผล่หน้าไปหน่อยก็ยังดีไม่ใช่หรอ"

"....."

"อะ....เอาน่า"

"แล้วฉันก็พูดไปแล้วไม่ใช่หรอ"

"ยังไงฉันก็เป็นแค่แคธอลิกในนามเท่านั้นแหละ"

"เพราะงั้น ไม่เป็นไรหรอก"

"...ฮิเมโกะ?"

"เพราะงั้นก็ อาทิตย์หน้า เราก็มากันอีกได้นะ"

"อ๊ะ แล้วก็ไปซื้ออาหารกล่องมาเตรียมไว้ก่อนด้วย"

"แถมเราอาจจะขับไปไกลกว่านี้ด้วยก็ได้นะ"

".... เฮ้อ"

"จ้าๆ ช่วยไม่ได้นะ แล้วแต่เธอก็แล้วกัน"

"แต๊งกิ้วจ้า สมกับเป็นเพื่อนรักจริงๆเลย" 

 

จบบท "บทนำ - ฮิเมโกะ 4:รถเปิดประทุน" 

 
 

edit @ 20 Apr 2011 21:43:35 by planetdream

Comment

Comment:

Tweet