Prologue - Setsumi

posted on 28 Apr 2010 02:17 by planetdream

บทนำ -เซทซึมิ-

 
 

ณ แผนกต้อนรับผู้ป่วยนอกชั้นล่าง

เทปพลาสติกหลากสีถูกติดไปตามทางเดิน สีต่อสี เส้นต่อเส้น

แดง น้ำเงิน เขียว... ต่างบอกถึงลักษณะของผู้ป่วยนั้นๆ และทางที่พวกเขาควรจะเดินไป

และทางที่ฉันเดินก็คือสีขาว

เดินออกไปประมาณ 30 เมตร จะเจอร้านขายของทางขวา และห้องสูบบุหรี่ที่อยู่ถัดออกไป

ด้านซ้ายมีห้องรอของผู้ป่วยนอก และพอเดินไปจนสุดทาง ก็จะเจอลิฟต์ตัวเล็กๆตัวหนึ่ง

ฉันเดินเข้าไป... และกดชั้นที่อยู่บนสุด

 

 

 

 

 


 

 

เมื่อประตูลิฟต์เปิด สถานพยาบาล คือสิ่งแรกที่มองเห็น

พยาบาลทุกคนต่างมองมาที่ฉัน

และซักครู่เมื่อพวกเขารู้ว่าเป็นฉัน ก็หันกลับไปทำงานของตนเหมือนไม่ได้เห็นอะไร

 

 

 

 

นี่คือชั้น 7 สถานที่ที่ปลอดเชื้อ เพดานสูง กำแพงขาวสะอาดและหน้าต่างที่เปิดออกได้แค่ 15 เซนติเมตร

ฉันเดินไปยังห้องนั่งเล่นที่อยู่สุดทางเดินตรงด้านซ้าย

 

 

   

 

 

โทรทัศน์ขนาดใหญ่ โซฟายาว และ ดอกไม้ไม่กี่ดอกวางประดับไว้บนขอบหน้าต่าง

ดอกทานตะวันดอกเล็กๆ แซมกับดอกเยอบีร่าบนกระถาง ดูหลากสีสันเข้ากับฤดูร้อน

ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ฉันเห็นจนชินตา

"ไม่ได้มาที่นี่กี่ปีแล้วนะ..."

สิ่งที่ดูต่างออกไปคือเครื่องแบบของฉันที่เปลี่ยนจากเครื่องแบบนักเรียนเป็นชุดนอนของโรงพยาบาล 

และสายรัดข้อมือพลาสติกที่เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเป็นสีขาว

"ขอโทษนะจ๊ะ"

ฉันหันไปตามเสียง เจ้าของเสียงก็คือผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่ฉันไม่รู้จัก

แต่พอดูจากเครื่องแบบผู้ป่วยและสีของสายรัดข้อมือแล้ว ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าเธอก็อาศัย
อยู่บนชั้นนี้เหมือนกัน

"หนูมาพบใครหรือเปล่า หรือเป็นผู้ป่วยจากชั้นล่างหรือเปล่าจ๊ะ"

"เปล่า"

ฉันยื่นมือออกไปให้เธอดูสายรัดข้อมือ

"ตะ...ตายจริง แบบนี้เองหรอ...."

เธอตอบตะกุกตะกัก

ฉันเดาได้ว่าเธออยากจะพูดอะไร... "น่าสงสารจัง... ยังเด็กอยู่แท้ๆ..." สินะ

ฉันชินกับมันแล้ว ความจริง..พอได้ใช้ชีวิตแบบนี้มาสิบกว่าปี นั่นเป็นคำพูดที่ฉันได้ยินจนเบื่อ

แต่ฉันไม่นึกว่าจะได้เห็นท่าทีแบบนั้นกับคนที่อยู่บนชั้น 7 ด้วยกันแบบนี้เลย

"ถ้าแบบนั้น... นี่ครั้งที่เท่าไรแล้วล่ะ"

"อะไรหรอ?"

"หมายถึง จำนวนครั้งที่เธอมาที่นี่น่ะ"

ซักพัก ฉันถึงเข้าใจในสิ่งที่เธออยากรู้

เธอพูดต่อก่อนที่ฉันจะตอบว่า

"ครั้งแรกสินะ..."

ถ้าหมายถึงแบบนั้น ก็ใช่

"งั้นฉันต้องบอกอะไรเธอนิดหน่อย ฟังให้ดีนะจ๊ะ"

ฉันไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ฟังสิ่งที่เธอพูดออกมาเท่านั้น

"อย่างแรกก็คือ ที่นี่..."

...จะไม่มีครั้งที่ 4

ถ้าเธอต้องมาเป็นครั้งที่ 3 นั่นคือครั้งสุดท้าย เพราะฉะนั้นเตรียมใจไว้ให้ดี

ถ้าจะหนีล่ะก็ อย่าใช้ สถานี ม---- ให้ไปสถานี ค---- แทน

ถ้าไม่อยากเป็นภาระให้กับครอบครัว อย่ากินอะไรเลยจะดีที่สุด

นั่นคือสิ่งที่เธอพูด ฉันได้แต่ยืนฟังนิ่งๆฟังสิ่งที่เธอพูดคำต่อคำ

ทั้งหมดนี่ ฉันเดาว่าคงเป็นสิ่งที่ผู้ป่วยรุ่นก่อนส่งผ่านมาต่อผู้ป่วยรุ่นหลัง รุ่นต่อรุ่นสินะ

"เอาล่ะ เข้าใจหรือยัง?"

"อืม"

หลังจากเธอพูดจบแล้ว ฉันก็รู้สึกได้ว่าสีหน้าของเธอดูสดใสขึ้นเล็กน้อย

"ฉันรู้สึกลำบากใจนิดหน่อยนะ ที่ต้องมาบอกเรื่องพวกนี้กับเด็กตัวเล็กๆอย่างเธอ.."

"แต่อย่าเข้าใจฉันผิดไปล่ะ มันเป็นกฏของที่นี่น่ะจ้ะ"

พอเธอพูดจบ เธอก็หันหลังและเดินออกไปจากห้องนั่งเล่น

แต่ก่อนจะไป เธอก็หยุดซักพักและหันมาบอกว่า ถ้าฉันตกอยู่ในสถานะแบบเธอ ฉันเอง
ก็ต้องบอกสิ่งเดียวกันกับผู้ป่วยคนต่อไปเหมือนกัน

 

 

 


แสงแดดจ้า และ เสียงร้องของจักจั่น

ท้องฟ้าฤดูร้อนถูกกั้นออกไปจากนอกหน้าต่างที่เปิดเพียง 15 เซนติเมตร ดูเหมือนว่าข้างนอกคงร้อนพอสมควร

นั่นคือครั้งแรกที่ฉันได้มาเป็น"ผู้อยู่อาศัย"ที่ชั้น 7 หลายปีมาแล้วสินะ ที่ฉันต้องมาอยู่บนชั้น 7 นี้

กฏเหล่านั้นที่ยังคงดังก้องอยู่ในหู

กฏที่รู้กันเฉพาะผู้อยู่อาศัยบนชั้น 7 เท่านั้น

 

 

 

 

ฉันได้เรียนรู้กฏเหล่านั้นไปกว่าครึ่ง

 

 

 

 

ราวกับฉันรู้ตัวตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่า

....วันนี้ จะต้องมาถึงเข้าซักวัน....

 

 

 จบ บทนำ - เซทซึมิ - 

 
 

edit @ 20 Apr 2011 21:40:16 by planetdream

Comment

Comment:

Tweet

ขยันๆ ไม่เหมือนเม้นบน sad smile

#3 By -" (S™___,,) "- on 2010-04-28 14:45

แล้ว ภาษาไทยภาคแรกล่ะ....

/me เผ่น.......

#2 By <@SUPEROGIRA@> (119.31.121.69) on 2010-04-28 14:25

แล้วเสียงประกอบละเธอว์ ดูท่านศาสดาสิ ยังมีไฟล์เสียงประกอบทุกบทพูดซานะเลย

#1 By Gunkung (203.146.11.252) on 2010-04-28 14:02